Etar: het lekkerste dorpje van Bulgarije

Als we door het land Bulgarije rijden grijpen we elke gelegenheid aan om bij Etar een stop van een paar uurtjes te maken. Dit is niet zo lastig omdat Etar in hartje Bulgarije ligt: halverwege tussen Sofia en de Zwarte Zee kust (Varna of Burgas).

Etar is een van onze favoriete plekken om naartoe te vluchten, terug in de tijd van eenvoud, ambacht en ongedwongen gezelligheid. Een lekker wandeling door het dorpje, de beroemde simit-broodjes eten, kopje koffie klaargemaakt op het warme zand drinken, lekkere ouderwetse koekjes proeven en genieten van handgemaakt werk… wij houden ervan!

Wat is Etar? 

Dit is een authentiek, typisch Balkan dorp uit de 18de eeuw. In die tijd was deze streek heel rijk door enorm ontwikkelde ambachten: het bewerken van leer, metaal, hout, wol… Van karpetten tot zilveren juwelen, het ambacht was de basis van een bloeiende handel door heel Europa en welvaart voor het land. En nog steeds is hier vakmanschap binnen families overgedragen naar de jonge generatie. Maar je wordt er tegenwoordig niet rijk van. Feitelijk Etar is een openluchtmuseum, maar meer dan  een toeristische attractie. Hier zijn mensen niet figuranten of in scene gezet. Wat zich in Etar afspeelt is het echte leven van de mensen die daar werken.

Als je daar door de poort naar binnen gaat vergeet je snel dat dit een toeristische plek is. Je duik in een sfeer van vroeger op een prettige en ongedwongen manier. Van huis tot huis, van wеrkplek tot winkeltje wordt je meegenomen in het leven van toen en beleef je plezier van het moment.  Niks lijkt in scene gezet of nep. 

Hier is alles lekker: de lucht dat je ademt, de geur naar verbrand hout, de lekkerste broodjes, het koude water uit de bron en last but not least de beroemde walnoten koekjes.

Meer dan tien jaar geleden stond ik bij het raam te kijken hoe een vrouw een leren tasje aan het stikken was. Over het leer van dat tasje kwamen wij in gesprek. Ik heb toen een riem gekocht welke hoe ouder hoe mooier zou moeten worden. En dat klopte. Daar maakten ze de riemen zoals ze dat vroeger voor het leger deden. Wij hadden een goed, vriendelijke gesprek met elkaar maar de vrouw uit het winkeltje wilde niet op de foto. Zij zag zichzelf niet als een kermisattractie of een aapje uit de dierentuin. Zij wou liever dat haar werk spreekt en wilde liever anoniem blijven. Dit is een bescheidenheid, wat wij westerlingen niet altijd goed begrijpen, maar wel veel respect waard is, vind ik. 

Geef een reactie